Poezeltjes over zichzelf
Ik ben in 2011 gestart met afslanken. Mijn startgewicht was 96,6 kg, mijn BMI 36,35. Na een pauze waarin ik een stabiel gewicht had (tussen de 88 en 90), ben ik per 01-11-11 weer begonnen met afvallen. Mijn startgewicht is 88,3.
Dit is de laatste afvalreis die ik maak. Ergens diep vanbinnen voel ik dit; ik voel dat het definitief is. Dit voelt niet als "een knop omzetten" en verstand op nul om de kilo's eraf te krijgen. Nee, het voelt als een transitieperiode in mijn leven, waarin ik een heleb...
Ik ben in 2011 gestart met afslanken. Mijn startgewicht was 96,6 kg, mijn BMI 36,35. Na een pauze waarin ik een stabiel gewicht had (tussen de 88 en 90), ben ik per 01-11-11 weer begonnen met afvallen. Mijn startgewicht is 88,3.
Dit is de laatste afvalreis die ik maak. Ergens diep vanbinnen voel ik dit; ik voel dat het definitief is. Dit voelt niet als "een knop omzetten" en verstand op nul om de kilo's eraf te krijgen. Nee, het voelt als een transitieperiode in mijn leven, waarin ik een heleboel ongelukkige jaartjes afsluit en achter mij laat. Tezamen met het vet, zal die last verdwijnen!
DOELEN:
nog niet bereiktIk hou van goed, lekker eten en drinken. Helaas kon ik niet altijd maat houden, en heb ik vaak mijn emoties weggegeten. Bovendien zit (morbide) obesitas in de familie (vader, zus), net als hart- en vaatziekten, en ben ik dus van kleins af aan al opgegroeid met gedoe over eten en diëten. Ik was een kind met een normaal postuur en ben molliger geworden toen ik op het voortgezet onderwijs gepest werd. Van daaraf uit is het een continue strijd met mijn gewicht geweest, nu dus al zo'n 26 of 27 jaar.
Afvallen, aankomen, weer afvallen, weer aankomen. Ik heb alle maten gehad en weet hoe het voelt om slank te zijn. Ook weet ik dus hoe anders je behandeld wordt als je er goed uitziet. Ja, dit wordt vaak ontkend - maar het is toch echt zo.
Ik was dit jaar begonnen met afvallen; geïnspireerd door het tv-programma "De Afvallers XXL". Natuurlijk dacht ik net na Oud en Nieuw dat ik wel gelijk met die deelnemers kon starten, wat ik ook gedaan heb, maar hier kwam al snel de klad in. Totdat ik de uitzendingen 3 maanden later zag. Ene Marieke was zowaar 20 kilo afgevallen. Dit raakte mij toch wel. Een vrouw? De mannen vallen altijd zo veel gemakkelijker af, vergeleken met ons dames. Maar als zij het kan, dan moet ik het ook kunnen...
Dus toen ben ik begonnen, eind maart geloof ik, en zo'n 15 kilo kwijtgeraakt tot half mei. Ik volgde een koolhydraatarm dieet en moet zeggen dat ik niet echt honger heb gehad. Wél afkicken van de koolhydraten en suiker, en gewoon trek in lekkere dingen, maar honger? nee. Snaaien, dat wilde ik wel. Soms kan die drang allesoverheersend zijn.
Toen moest ik een van mijn honden in laten slapen, waar ik erg veel verdriet van heb gehad. En dat verdriet at ik weg. Toen er 9 kilo aangekomen was, heb ik gezegd: HO hier. Hier stopt het. Je gaat nu normaal eten. Niet afvallen, maar normaal eten en hier blijven. Dat niet afvallen was voor mij moeilijk, want ik was zeer ontevreden met mijn gewicht. Maar ik vond dat ik eerst maar eens normaal moest doen. Toen ben ik begonnen met "normaal" te eten, 1 of 2 boterhammen als ontbijt, 2 boterhammen met een cracker als lunch, aardappels/groente/vlees als diner. Tussendoor yoghurt met fruit. Mijn gewicht stabiliseerde vrijwel direct. Ik had een groenteabonnement afgesloten bij de reformwinkel zodat ik ook echt voldoende groente at. Daarna ben ik gaan variëren en ook pizza gaan eten (maak ik zelf van volkorenmeel, heel simpel), en ook lekkere dingetjes zoals pecan-notenbroodjes en zo. Ik heb hierbij ook gesport, maar zonder strak regime en niet per se heel regelmatig. Sommige weken vaker, dan weer minder. Het definitieve eetpatroon zal ik, als ik eenmaal op mijn streefgewicht ben, wel verder willen perfectioneren. Maar geen verboden dingen meer! Alles met mate.
Omdat ik nog steeds een ongezond gewicht heb en dus obesitas en hart- en vaatziekten in de directe familie, is het van groot belang dat ik wel gezond word. Bovendien heb ik pijn in de lage rug, waardoor ik slecht slaap en continu wakker word omdat ik mij om moet draaien in bed, en ik heb last van mijn knieën. Dit laatste is door mijn gewichtsverlies al minder geworden; ik moet alleen oppassen met de loopband en niet vol goede moed denken dat ik nu eindelijk eens kan gaan joggen in plaats van wandelen. En er niet heel lang op lopen.
Bovendien voel ik mij zeer ongelukkig in dit lichaam zoals het nu is; het lijkt van buiten totaal niet op wie ik van binnen ben.
Ik weet inmiddels hoe ik moet eten om op gewicht te blijven. Lekker, maar wel gezond. En met mate. Dus niet meer onbeperkt dingen naar binnen schuiven. Een andere manier van met emoties omgaan; deze ondergaan en ervaren in plaats van weg te eten. Oefening is hierbij nog wel geboden, en een gedegen voorbereiding op mijn "volgende leven" zal later in mijn afvalreis van start gaan.
In September heb ik een sterfgeval dichtbij mij gehad. Een diep dal dus, wederom, waar ik het nog steeds moeilijk mee heb. Ik mis hem nog steeds. Maar... mijn gewicht is zelfs in die periode stabiel gebleven.
Wel zal ik altijd op moeten blijven letten, want ik ken mijzelf: als je stapje voor stapje wat uitdijt moet je dit in een vroeg stadium een halt toeroepen. Anders wordt het weer maatje 38/40, en dan 40/42 (ja nou misschien valt deze dan wat klein), dan 42/44 en dan zit ik zo weer op 48/50. In een vroeg stadium even streng zijn en het gezonde regime weer oppakken, dan loopt het niet meer uit de hand. Alhoewel... deze alinea die ik hier schreef heeft betrekking op mijn "oude, vorige" leven. Dit is niet meer de persoon die ik nu aan het worden ben... Het gaat allemaal goedkomen, dat weet ik zeker!
Ik heb er alle vertrouwen in dat het mij gaat lukken. Snel of langzamer, met wat ups en downs tussendoor, niemand is perfect en het is niet gemakkelijk, dat weet ik. Maar ik ga het doen!
Laatste dagboekbericht
woensdag 18 april 2012







